webmaster, 4 februari 2009
Duitsland , Weimar

Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei...

En dan ben je alweer aan het einde van je Erasmustijd. Zaterdag vertrek ik alweer naar Maastricht. De laatste Bratwurst is er vandaag ingegaan, de laatste Kaffee & Kuchen van het weekend al. Het afscheidsetentje en –feestje staan voor morgen al op de planning (Roxanne vertrekt vrijdag al). De tijd hier is echt ongelofelijk snel gegaan.

De afgelopen drie weken heb ik hier eigenlijk voornamelijk gestudeerd, veel essays geschreven dus. Het onderwijssysteem blijf ik maar vreemd vinden hier, en ik weet nou ook niet zo goed of ik veel nieuws geleerd heb. Daarentegen heb ik van de ervaring hier en natuurlijk de taal wel enorm veel geleerd. Al blijft het Duits een vreemde taal. Nederlands is echt een mix tussen Engels en Duits heb ik hier wel gemerkt, maar juist daardoor moet ik nog steeds lachen als iemand ‘drollig’ (grappig), ‘geil’ (cool) of ‘kommst du damit klar’ (gaat dat lukken, komt het goed? ‘Mit jemanden klarkommen’ kan ook, dan betekent het dat je het met iemand goed kan vinden) zegt.

Het was af en toe nogal stressen om alles af te krijgen. Ik wilde namelijk alles inleveren voordat ik weer naar huis zou gaan. Naast al het schrijven had ik dus ook nog gewoon les, want pas vanaf volgende week heeft iedereen vrij om zijn toetsen te leren en Hausarbeiten te schrijven. En dan hebben ze hier zelfs de hele maand maart vrij. Dat is nog eens wat anders dan dat ik maandag meteen weer aan de bak moet, en zelfs dingen moet gaan inhalen!

Andere stress de afgelopen weken was dat ze hier papiertjes uitdelen met je punten en credits erop. Alleen bepaalde mensen kunnen deze papiertjes uitschrijven, en laten nou net die paar personen ziek zijn deze weken. Bovendien maakt het feit dat wij aan verschillende faculteiten hebben gestudeerd het er ook niet makkelijker op. Hebben wij ons uit de naad gewerkt om alles op tijd in te leveren, zodat we hier die papiertjes (Scheinen) nog kunnen krijgen en dus er zeker van zijn dat we alles gehaald hebben, is dat bijna voor niks geweest. Want na veel geregel, gemail, gepraat en heen en weer geloop zijn we nog niet veel verder als dat de papiertjes naar Maasticht gestuurd worden. Achja, áls we ze maar krijgen.

Alleen onze Duits cursus hebben we al gehaald (ik had een 1,7! Dat is ergens tussen de 8 en 9 geloof ik), maar laten we nou nét deze credits niet mogen gebruiken thuis. Verder heb ik alles af en op 1 ding na alles ingeleverd, helaas ben ik daarvan afhankelijk van mijn Duitse partner. Wie het ooit nog over ‘die ambitieuze Duitsers in de bibliotheek heeft’ doe ik wat (grapje).

Dingen van de afgelopen weken die nog het vermelden waard zijn naast al het gestudeer is het schaatsen van afgelopen zaterdag in Erfurt. Er was een wedstrijd, iets van een World Cup geloof ik (niet dé Wereldkampioenschappen). En laten daar nou net een paar goede Nederlandse schaatsers aan meedoen… Samen met Roxanne en Pavla ben ik dus naar Erfurt gegaan, Roxanne en ik enorm trots op de oranje lintjes in ons haar. Eenmaal daar hebben wij ons eigenlijk voornamelijk vermaakt met het spotten van bekende personen, wachten op Sven Kramer en het lachen om de Nederlanders, die zich natuurlijk weer in de raarste oranje pakken inclusief vlaggen en klompen hadden gestoken. Sven viel een beetje tegen (hij won niet en is helemaal niet zo knap), maar hij liep mooi wél maar 1 meter achter ons! Bij de vrouwen won er een Tsjechische, dat was wel leuk voor Pavla, want daarna kwam ze toevallig ook nog net naar de plek waar wij stonden een praatje maken met iemand. Je kon recht aan de schaatsbaan staan, en wij stondenrecht tegenover de plaats waar de schaatsers het ijs op gaan om in te rijden. Heel goed dus. Gianni Romme, Bart Veldkamp, Shani Davis, Chad Hadrick, Fabris, Sven Kramer, Mark Tuitert, Renate Groenewold, we hebben ze allemaal gezien. Er is een zeer hilarisch filmpje gemaakt terwijl Roxanne en ik uit volle borst Sven Kramer aanmoedigen, maar dat zal ik jullie oren besparen.

Nu is het vooral een kwestie van afscheid nemen en inpakken, want ja, ‘alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei’. Vandaag was ik toevallig nog in wat winkels, en het is echt heel erg, maar met een groots gevoel van melancholie, sentiment en weemoed wil ik de meest kitscherige souvenirs kopen. Een peper- en zoutstel van Goethe (peper) & Schiller (zout) staat nog op mijn verlanglijstje…

Het is in ieder geval een hele goede, mooie, leuke en bijzondere ervaring geweest, maar ik vind het ook wel weer leuk om naar Maastricht te komen. Zeker omdat over twee weken zo’n beetje iedereen weg is hier, en Weimar toch niet hetzelfde is zonder hen. Heel vreemd om te bedenken dat ik sommige mensen nooit meer zie. Maar mocht ik ooit genoeg geld hebben, dan heb ik een paar mooie adresjes in de wereld.

Bedankt voor het lezen van mijn blog, jullie reacties waren iedere keer erg leuk om te lezen en te horen!

Bis bald!

Tschüssi, liebe Grüsse!

Catherine

Catherine in Duitsland bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl